In memoriam collega Cora Ietswaart

Twintig jaar is Cora een gewaardeerd lid van ons team en van de sectie LO geweest.

Cora was gedreven, kritisch, ook op zichzelf, en altijd bezig met de vraag hoe ze haar leerlingen kon uitdagen om nog beter te worden in wat ze moesten doen. Bij de invoering van sportaccent was ze heel nauw betrokken en ook het project De Gezonde School lag haar na aan het hart.

Cora hield ons scherp. Ze was verknocht aan haar vak en geloofde heilig in de mogelijkheden van haar leerlingen. Vanuit dat vertrouwen legde ze de lat hoog voor haar leerlingen én voor zichzelf. Altijd met als doel: hoe kun je (nog) beter worden in wat je doet?

Haar visie op onderwijs zal ons bijblijven. Ze ging ervanuit dat leerlingen konden en wilden leren en zo benaderde ze haar leerlingen ook. Met leerlingen die die wil tot leren niet altijd toonden, kon ze ook flink botsen, maar ze bleef consequent en ze bleef haar overtuigingen trouw.

Ze was ook een kritische volger van ons onderwijs. Op een gegeven moment, jaren geleden al weer, zat ze bij mij aan tafel en liet ze me zien dat haar kinderen op minimaal 6 verschillende manieren werden voorzien van hun huiswerk. Het was echt een warboel. Dat heeft geholpen en het heeft er onder meer toe geleid dat we dit in de onderbouw veel meer hebben gestroomlijnd. Het is maar een voorbeeld waaruit Cora’s kritische betrokkenheid blijkt. Je kunt het lastig vinden, maar het heeft zeker geholpen om de boel scherp te houden. Dat deed ze goed.

We gaan de diepgaande en lange gesprekken, die Cora zo graag voerde, over onderwijs en het leven in het algemeen, erg missen. Als Cora vroeg ‘Heb je nog even?’ dan kon je er rekening mee houden dat ‘even’ betekende dat je een uur later nog met haar zat te praten. Onderwijsvisie, omgang met leerlingen, leren leren, maar ook onderwerpen als ‘hoe gaat het thuis?’ of ‘wat heb je beleefd en gezien tijdens je vakantie?’ waren favoriet. Dat we daarbij soms van de hak op de tak sprongen, maakte het alleen maar leuker. Cora ging niet met iedereen dit soort gesprekken aan, ze koos haar gesprekspartners zorgvuldig. Degenen die dit herkennen, weten ook dat Cora zich dan ook nadrukkelijk van haar kwetsbare kant toonde en haar onzekerheden met je deelde. Gesprekken die er toe doen, dus.

Voor Cora was haar gezin heel belangrijk. Dagmar zit nu in VWO6 en Jesper en Yvar hebben hun opleiding op onze RSG voltooid. Cora toonde zich een trotse en zorgzame moeder. Ze was trots op de prestaties van haar kinderen en sprak daar geregeld over. Samen met Koos hield ze haar gezin, met alle zaken waar het de familie Nederhoed-Ietswaart zich mee bezig houdt, uitstekend draaiend. Tijd moest nuttig besteed worden, of het nu ging om werk, sport of vakanties, dat maakte niet uit, Cora deed er iets mee. Het is onwerkelijk dat haar niet meer tijd gegund is.

We wensen Koos, Jesper, Yvar en Dagmar heel veel kracht en warmte van hun dierbaren om dit grote verlies te kunnen dragen.