Een indrukwekkende dag voor GT2 en BK2 in Westerbork

Elk jaar gaan we met de GT2 en BK2 klassen naar voormalig Kamp Westerbork op excursie. De verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog moeten we niet vergeten. Met excursies als deze worden we er weer aan herinnerd dat we onze vrijheid moeten koesteren en dat niemand veroordeeld mag worden om onder andere zijn of haar religie.

Het programma voor de leerlingen bestaat uit drie onderdelen. Een introductie over een joods gezin uit Sneek met een film, het museum en een rondleiding op het kampterrein. Wat ik altijd heel sterk aan dit programma vind is dat de oorlog echt naar Sneek wordt gehaald door te vertellen over de familie Pino. Een bakkersgezin uit Sneek (in de jaren ‘30 gevlucht vanuit Polen via Oostenrijk naar Nederland). Met originele foto’s en afbeeldingen van zowel het gezin als de stad Sneek in de jaren ’30 en ’40 wordt heel duidelijk het beeld geschetst van de Tweede Wereldoorlog in Sneek.

Het museum is vrij klein, maar met een opdrachtenboek worden de leerlingen gestimuleerd om het helemaal uit te kammen. Leuk om te zien, maar het echt indrukwekkende onderdeel begint pas op het moment dat we naar het kampterrein lopen. 2,4 km Wandelen we door de bossen waar in de jaren ’40 vrijwel alleen maar heide was. Daardoor was ontsnappen lastig, aangezien je ongezien over een kale vlakte moest zien te komen.

Dit stuk liepen de joden ook naar het terrein toen de spoorweg nog niet goed was aangelegd. Sommige leerlingen vinden het fijn om onderweg het te hebben over de oorlog. Wat er gebeurde en waarom. Hoe het kan dat niemand wat deed of kon ontsnappen. Veel leerlingen vinden het terrein zelf uiteindelijk toch wat tegenvallen. Er staat immers vrij weinig meer. Toch, voornamelijk door de indrukwekkende verhalen van de medewerkers van Westerbork, kijken ze er met een goed gevoel op terug.

Ik ben ontzettend trots op onze leerlingen die met veel respect en interesse deze dag hebben doorgebracht. Ze hebben geluisterd, gepraat, vragen gesteld en hun ogen uitgekeken. En volgend jaar? Dan gaan we gewoon weer. Net zolang als het kan, want we mogen nooit vergeten wat er gebeurd is tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Marije Veentjer, docent geschiedenis

img_7731