Een online Open Dag: Echt?

Best spannend vond ik het: Een online open dag. In eerste instantie wachtte ik dan ook rustig af en liet ik de boot (met veel mooie uitdagingen) bijna aan mij voorbij gaan. Echter, toen er nog een paar docenten nodig waren, besloot ik mijn stoute schoenen aan te trekken. ‘Kom op, dit gaan we meemaken!’

Ik merkte bij mijn collega’s dat wij allemaal in het onbekende beland waren. Mentorleerlingen van mij gaven aan dat zij het heel jammer vonden, dat ze niet hun broertje of zusje de school konden laten zien. Het was natuurlijk ook echt heel anders.

De dagen waren nu daar en we gingen ervoor. Van tevoren checkten wij de apparatuur en namen met elkaar het ‘script’ door. Wie zegt wat? Wie gaat waar staan? Met het voorstelrondje, verschijnen we dan alleen of samen voor de camera? Het gaf eigenlijk de kriebels in je buik, die je ook voelt wanneer je voor het eerst naar ‘de grote school’ gaat. Dit was voor ons eigenlijk een heel welkom gevoel, want ineens leefden wij ons niet alleen in, wij beleefden het ook!
Zo flexibel als de mens is: De online open dagen waren van start en ouders, kinderen en collega’s gedroegen zich of waren ze nooit anders gewend. Prachtig om, als je even een blik op de laptop wierp, de jonge gezichten voor de camera te zien. Stoer ook, dat er gewoon door iedereen vragen werden gesteld. Het gaf een warm en ook sterk gevoel, wij allemaal deden dit en konden dit ook. Ik kijk dan ook terug op hele mooie open dagen, die door ieders intensieve medewerking (ook juist van de mensen thuis) tot stand gekomen zijn.

Robert Heinlein zei: ‘Were one teaches, two learn.’ Deze open dagen waren voor mij het ultieme voorbeeld.

Rixt van Houten
Docent Nederlands/mentor brugklas